คุณพ่อจะอยู่ในตัวผมตลอดไป
posted on 16 Jan 2012 00:09 by forfarmว่างมาเขียนซะทีฮ่าๆ
รอบนี้มาอัพบร็อคให้แด่คุณพ่อของผมที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับเมื่อมันอังคารที่ 10 มกราคม 2555 เวลา 10.18 (ในงานศพเป็นเวลา 10.20) ในพิธีศพมีเรื่องราวมากมายที่ผมไม่เคยรู้เกี่ยวกับคุณพ่อของผม ทำให้ผมอดคิดถึงวันวานที่ผ่านมาไม่ได้
พ่อเละผมเป็นคนที่ไม่ค่อยจะได้พูดกันมากมายซะเท่าไหร่ส่วนมากจะพูดกันด้วยการกระทำเสียส่วนมาก ผมแทบไม่เคยขอร้องให้คุณพ่อซื้อของอะไรให้กับตัวเองเลยคุณพ่อมักจะอ่านใจผมออกเสมอและซื้อของที่ผมจำเป็นต้องใช้มาให้โดยไม่เคยต้องขอ พ่อเป็นคนที่ไม่เคยสอนอะไรผมเลย แต่ท่านจะทำทุกอย่างที่คิดว่าผมจำเป็นต้องเรียนรู้ต่อหน้าผมทุกครั้ง ทำให้ผมได้สกิวลักจำเอามา สกิวนี้ทำให้ตัวผมเป็นตัวผมมาได้อย่างทุกวันนี้ พ่อเป็นคนที่ขี้โมโหแต่ความโมโหของท่านมักจะมีแง่คิดและสิ่งที่สามารถสอนผมอยู่ด้วยเสมอ ตั้งแต่เกิดมาทุกคนในบ้านจะเรียกท่านว่าป๋า แดง(ชื่อเล่นของท่าน) เสมอ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเรียกว่าป๋าแต่ทุกคนก็เรียกตามกันมา ตั้งแต่เกิดผมเคยเรียกพ่อว่าพ่อเพียง2ครั้ง และพ่อก็เคยเรียกผมว่าลูกเพียง2ครั้ง(มันแปลกๆหูเลยจำได้ติดหูปกติโดนเรียกเป็นชื่อเล่นเอาฮ่าๆ) เป็นระยะเวลา2ปีกว่าๆที่คุณพ่อได้ต่อสู้กับโรคร้ายที่เรียกว่ามะเร็ง ท่านเป็นคนเข้มแข็ง ถึงท่านจะเป็นโรคที่รักษาไม่หายแต่ท่านก็ได้ทำทุกอย่างไว้ให้แก่ครอบครัว ท่านไม่เคยบ่นว่าเบื่อหน่ายหรือเหนื่อยเลยแม้แต่คำเดียว ท่านเป็นคนอยู่กับที่ไม้ได้ ทุกครั้งที่ท่านขยับตัวท่านจะมีเรื่องที่จะทำทุกครั้งไป เกือบทุกเรื่องที่คุณพ่อจะทำทุกคนที่รู้จักมักจะแย้งความคิดของท่านเสมอ แต่ท่านก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไรแต่ลงมือทำให้เห็นออกมาเลยท่านจึงเป็นคนที่น่านับถือในหมู่เพื่อนฝูงมากมาย ชีวิตของท่านถึงจะเริ่มต้นจาก0แต่จนตอนนี้คุณพ่อได้เริ่มต้นทุกอย่างไว้ให้แก่ครอบครัวและลูกๆทั้งสองของท่านนั้นคือพี่และตัวผมในตอนนี้ แม้คุณพ่อจะจากไปด้วยวัยเพียง 54 ปี แต่เรื่องราวของท่านไม่ได้น้อยไปตามอายุเลยแม้แต่น้อย ท่านได้แต่งเติมเรื่องราวของตัวเองไว้มากมาย ในตอนนี้ถึงท่านจะไม่สามารถแต่งเติมเรื่องราวของตัวเองได้แล้วแต่ก็ยังมีผมและพี่ที่จะคอยแต่งเติมเรื่องราวที่คุณพ่อได้สร้างไว้ต่อไป ตราบนานเท่านานและตลอดไป......
คุณพ่อจะเป็นตำนานและเป็นส่วนหนึ่งของผมตลอดไป
แด่คุณพ่อที่รักยิ่ง ฟาร์ม
ไว้เจอกันป๋า....
